zbrodnia.com


„To ja, twój tata! Otwórz drzwi!” – Trajce Konev pukał w zamknięte drzwi swojego domu na przedmieściach Londynu. Jego 12-letnia córka, Katerina, była w domu sama. Mężczyzna nie miał pojęcia, dlaczego mu nie otwierała.
(…)
Konev uczęszczał wówczas do lokalnego college’u i spóźnił się do domu, ponieważ tamtego dnia miał egzamin. Jak potem tłumaczył: „Jechałem szybko na rowerze, bo to był pierwszy raz, kiedy moja córka została sama w domu po szkole. Spodziewałem się, że wszystko będzie w porządku.” Ale nie było. Dziewczynka nie otwierała drzwi.
“Na początku myślałem, że może się przebiera, więc poczekałem kilka minut.” Następnie, Konev spojrzał przez dziurkę od klucza i zobaczył tornister córki leżący na podłodze. Uklęknął i spojrzał przez szparę pod drzwiami. „Zobaczyłem parę czarnych męskich butów. Byłem w szoku. Wiedziałem, że ona tam była. Wiedziałem, że coś się stało.” Konev uderzył barkiem w drzwi, ale nie przyniosło to żadnego rezultatu, więc pobiegł dookoła domu i zobaczył mężczyznę wychodzącego przez okno. „Stanęliśmy twarzą w twarz. Zauważyłem małą kroplę krwi po lewej stronie jego twarzy. Gapił się na mnie. Zapytałem go, co robił w moim domu. Był spokojny, nic nie powiedział. Spojrzał na mnie tylko i rzucił się do ucieczki. Ruszyłem za nim.”

 


Brown zdarł fragment tapety. Zdziwił się widząc pod spodem drzwi, ale zamknął je tak samo szybko, jak je otworzył. Poświecił latarką przez szparę i odsunął się, nie będąc pewnym czy naprawdę widział, to, co wydawało mu się, że widział. Wyglądało to tak, jakby we wnęce zamurowana była naga kobieta. Widział jej plecy.
Zawiadomił policję. Do sprawy został skierowany funkcjonariusz Peter Beveridge. Razem z koronerem na miejscu pojawiło się kilku policjantów. Był wśród nich także główny inspektor Scotland Yard, Percy Law, a także patolog. Kiedy otworzono drzwi, wszyscy zobaczyli ciało kobiety siedzącej pośród gruzu. Była nachylona do przodu. Za nią znajdowało się coś równie dużego, zawiniętego w koc. Koc został związany stanikiem ofiary, który przesunięto na wysokość szyi. Poza tym, miała na sobie tylko pas do pończoch i pończochy. Jej czarny sweter oraz biała kurtka zwisały z ciała na wysokości szyi.
Przeniesiono ją do salonu, aby wykonać zdjęcia oraz analizę. Okazało się, że została uduszona za pomocą sznurka. Jej nadgarstki związano z przodu chusteczką, używając węzła żeglarskiego. Ciało było całkiem dobrze zachowane.
Następnie policjanci skupili się na drugim obiekcie ukrytym w spiżarce. Kiedy je fotografowali, zauważyli kolejny wysoki, zawinięty obiekt tuż za nim. Wyciągnęli pierwsze zawiniątko i odkryli, że były to kolejne zwłoki. Ciało ustawione było na głowie, oparte o ścianę spiżarni. Koc zabezpieczono marynarskim węzłem zrobionym ze skarpety na wysokości kostek, a głowę zawinięto w poszewkę na poduszkę, także zabezpieczoną węzłem z pończochy. W głębi znajdowało się jeszcze jedno ciało. I tym razem postawiono je na głowie. Kostki ofiary związano takim samym węzłem, za pomocą kabla elektrycznego. Głowę zakrywał kawałek materiału, który także był zabezpieczony węzłem.


Szanowny Śmiertelniku:
Nigdy mnie nie złapali i nigdy nie złapią. Nigdy mnie nie widzieli, bo jestem niewidzialny, tak jak eter otaczający waszą ziemię. Nie jestem istotą ludzką, ale duchem, upadłym demonem z najgorętszego piekła. Jestem tym, którego wy, orleańczycy, i wasza głupia policja nazywa Siekiernikiem.
Kiedy uznam za słuszne, znowu przyjdę i zabiorę kolejne ofiary. Tylko ja wiem kim one będą. Nie zostawię żadnej wskazówki poza moją zakrwawioną siekierą, wysmarowaną krwią i mózgami tych, których wyślę na dół, aby dotrzymywali mi towarzystwa.
(…)


Po uniesieniu wieka pierwszej z beczek, śledczych odrzucił smród gnijącego ciała. W beczce, w pozycji siedzącej, wśród płynu, który kiedyś był skórą i tłuszczem ludzkiego ciała, znajdowały się szczątki młodej kobiety. Zwłoki były w stanie tak zaawansowanego rozkładu, że nie sposób było zidentyfikować ofiary na miejscu, stało się to możliwe dopiero po zdjęciu odcisków jej uzębienia w laboratorium. Była to Suzette Trouten. Drugą beczkę otworzono już w lokalnej kostnicy. Znajdowały się w niej zwłoki Izabeli Lewickiej, a raczej to, co z nich zostało.
W tym samym czasie, nieopodal granicy stanu Missouri, inni członkowie tej samej grupy operacyjnej pojawili się z nakazem przeszukania dwóch wynajmowanych przez Robinsona garaży. Tym razem śledczy wiedzieli czego szukać. W jednym z garaży znaleźli trzy podobne beczki na chemikalia. Na podłodze garażu wysypano żwirek dla kota, którego Robinson użył w celu zaabsorbowania cieczy z przeciekających pojemników oraz zminimalizowania tzw. odoru śmierci. Zajęło to kilka dni, jednak w końcu lekarz sądowy zidentyfikował ciała Beverly Bonner oraz Sheili i Debbie Faith.


Pod koniec lutego, troje dziesięciolatków łowiących ryby na Regent’s Canal, w dzielnicy Camden, wyłowiło z mętnej wody torbę. Gdy chłopcy ją otwarli, przerazili się, widząc ludzkie części ciała. Oczywiście, zawiadomiono policję, która zadecydowała o przeszukaniu okolicy.
Podczas przeszukania kanału, śledczy znaleźli sześć podobnych toreb, które zawierały różne fragmenty ludzkiego ciała, zawinięte w worki na śmieci. Do obciążenia toreb użyto cegieł. Jednak, nie udało się znaleźć wszystkich fragmentów ciała wyłowionej z rzeki kobiety. Spekulowano, że pozostałe części ciała mogły nadal spoczywać na dnie kanału lub u mordercy, który trzymał je jako swoje trofeum.


Tamtej nocy, Hadden nie czuł sobą. Nawet nie wyglądał jak on. Przede wszystkim, miał na sobie damską perukę. Pod damską bluzką i spodniami, nosił bieliznę należącą do Penny Houghteling, a w ręku trzymał czarną torebkę. Jako okrycie wierzchnie, ubrał prochowiec, pod którym ukrył broń. Przekręcił klucz w zamku, poszedł po cichu do sypialni Laury, a następnie obudził ją, szturchając ją pistoletem.
„Czemu jesteś w moim łóżku?” – zapytał sparaliżowaną ze strachu kobietę. Laura nie wiedziała co odpowiedzieć. „Co robisz w moim łóżku?” Jego pytania nie miały najmniejszego sensu. „Czemu masz na sobie moje ubrania?” – zapytał ponownie. Z oczu Laury poleciały łzy. „Powiedz, że jestem Laurą.”- rozkazał. „Jesteś Laurą. Proszę, nie krzywdź mnie.” – w końcu odpowiedziała.


W ciągu kolejnych czterech dni, Bryson został poddany szeregowi różnych tortur. Berdella bił mężczyznę żelaznym prętem i wstrzykiwał mu w różne części ciała środki uspokajające dla zwierząt oraz antybiotyki. Poza tym, raził różne części ciała Brysona, w tym jądra, prądem. Berdella uprawiał z nim także seks analny, a właściwie gwałcił go, czasami dwa, trzy razy dziennie.
Berdella trzymał go w swoim domu jako zakładnika. Dokładnie go skrępował i regularnie odurzał narkotykami. Chris był przywiązany za pomocą sznura do metalowego wezgłowia łóżka, a jego kończyny były rozciągnięte na całą szerokość tegoż łóżka. Berdella pokazywał mu zdjęcia mężczyzn, którzy byli przed nim na tej samej pozycji, ale nie chcieli współpracować. Powiedział Brysonowi, że są teraz martwi i zjadły ich psy. Nie odbiegało to bardzo od prawdy, a Bryson wierzył w każde słowo, które wypowiedział Berdella. Bał się o swoje życie i miał ku temu powody.


W 1960 roku Barbosa ożenił się z niejaką Alcirą Castillo. Było to zaaranżowane małżeństwo, z którego urodziło się dwoje dzieci. Ponieważ brakowało mu emocjonalnej więzi z małżonką, w niedługim czasie zakochał się w innej kobiecie, pewnej 28-latce o imieniu Esperanza. Uczucie było tak intensywne, że wkrótce się jej oświadczył, by zaledwie za kilka dni to odwołać, po odkryciu, że Esperanza nie była dziewicą. Poczuł się wtedy zdradzony, jego nienawiść do kobiet wzrosła, a dziewictwo stało się jego obsesją.
Jako zadośćuczynienie za to, że kobieta ośmieliła się stracić swoje dziewictwo z kim innym, Daniel i Esperanza zawarli swego rodzaju umowę, że zostanie z nią, jeżeli pomoże mu ona znajdować dziewice, z którymi on będzie mógł uprawiać seks. W ten sposób rozpoczął się okres ich wspólnej przestępczej działalności. Esperanza została wspólniczką Barbosy, wabiła młode dziewczyny do ich mieszkania, następnie odurzała je tabletkami nasennymi o nazwie Seconal Sodium, a wtedy on zabierał się do roboty.


W 1978 roku, pomimo posiadania sporej kartoteki policyjnej oraz kilku pobytów w więzieniach, Alcalę wybrano jako uczestnika programu „Randka w Ciemno”. Już do tamtego czasu zabił co najmniej dwie kobiety w Kalifornii oraz dwie w Nowym Jorku. Prowadzący program, Jim Lange przedstawił go jako utalentowanego fotografa, który uwielbia skakać ze spadochronem i jeździć motocyklem.
(…)
Alcala zwyciężył w programie, jednak randka z Cheryl Bradshaw nie doszła do skutku, ponieważ dziewczyna uznała, że jej wybranek był zbyt „przerażający”.


W lutym 1998 roku, nieopodal miasta Genua w Kolumbii, odkryto dwa nagie dziecięce ciała leżące obok siebie. Znaleziono je w miejscu znajdującym się na zboczu wzniesienia. Następnego dnia, zaledwie kilka metrów dalej, odkryto trzecie ciało, tym razem w stanie zaawansowanego rozkładu. Wszystkie ofiary miały związane ręce. W okolicy odkryto wiele śladów krwi oraz nóż. Szyje ofiar zostały pocięte, a genitalia okaleczone lub całkowicie odcięte. Dokładniejsza analiza zwłok odkryła ślady ugryzień oraz penetracji analnej. W pobliżu miejsca zbrodni znaleziono także butelkę lubrykantu. Eksperci nie byli w stanie określić czasu zgonu ofiar, a z powodu wysokich kosztów niemożliwe było przeprowadzenie analizy DNA ze śladów krwi.
Ponieważ w tamtym czasie na wolności w Kolumbii było już kilku znanych seryjnych morderców, nie było wykluczone, że znalezione zwłoki dzieci były rezultatem działalności, na przykład Pedro Alonso Lopeza. Miejsca zbrodni oraz wygląd zwłok jednak nijak nie pasowały do żadnego ze znanych wówczas seryjnych morderców (dla przykładu Lopez zabijał jedynie dziewczynki). Dodatkowo, z powodu problemów organizacyjnych i finansowych, nie udało się stworzyć profilu mordercy. Udało się jedynie ustalić, że zamordowani chłopcy pochodzili z pobliskiego miasta, mieli 11-13 lat i byli przyjaciółmi. Pochodzili z biednego środowiska i musieli pracować na ulicach sprzedając owoce, gumę do żucia, itd., aby pomóc rodzicom zarobić na utrzymanie.